Siła i skuteczność technik walki wynika z praw fizyki i opiera się na zasadach pozwalających na nadanie sile fizycznej możliwie największej efektywności. Zaawansowany zawodnik taekwondo powinien znać te prawa, gdyż dzięki temu może mobilizować swą siłę w sposób świadomy i odpowiednio nią kierować. Sama umiejętność wykonania danej techniki nie oznacza, że jest ona skuteczna.

Umiejętność skoordynowania ruchów ciała, szybkość ruchu oraz równowaga ciała czynią z tej techniki efektywną broń.

Postawa i równowaga ciała

  Najważniejszym czynnikiem umożliwiającym największą skuteczność siły fizycznej jest postawa ciała, jaką przyjmuję ćwiczący. Stabilność postawy ciała jest ściśle związana z położeniem środka ciężkośc ciała oraz powierzchnią podparcia. Ze środkiem ciężkości ciała wiele systemów walki wiąże pojęcie siły, jest to punkt, który można sobie wyobrazić jako miejsce, gdzie koncentruje się cały ciężar ciała.

Znajduję się on w miejscu przecięcia pionowej lini diametralnej ciała z płaszczyzną poziomą, rówboległą do podłoża, przebiegającą poniżej pępka. Punkt ten w języku koreańskim nosi nazwę Dan Jun. Jak długo środek ciężkości nie zostanie przemieszczony, powierzchnia, na której stpy mogą znaleźć oparcie, pozostaje niezmieniona. Powierzchnia podparcia zależy zdecydowanie od zmian w ustawieniu stóp i od całej powierzchni, na której stopy mogą stać podczas wykonywania ruchu.

Jeżeli człowiek stoi wyprostowany i ma obie stopy ustawione jedna obok drugiej, to można go wytrącić z równowagi poprzez lekkie pchnięcie w dowolnym o kierunku. Jeżeli stopy są rozstawione na boki to atakowaną osobę można przewrócić jedynie poprzez pchnięcie z przodu lub z tyłu, a jest to niemożliwe przy ataku z prawej lub lewej stopy. Odwrotna sytuacja ma miejsce wtedy, jeżeli stopy są wysunięte do przodu i do tyłu.

Postawa jak najbardziej stabilna w trakcie leżenia. Wtedy środek ciężkości znajduję się najniżej, a powierzchnia podłoża stykająca się z ciałem jest największa. Im wyżej przesuwa się środek ciężkości tym bardziej nie stabilne staje się ciało, ale wzrasta wtedy ruchliwość. W ten sposób położenie punktu ciężkości wpływa na siłę ataku. Niska i stabilna postawa jest korzystna w przypadku obrony, a wysoka i niestabilna postawa umożliwia szybki i efektywny atak.

Ruch bioder

  Skuteczność ataku pięściami lub stopami będzie większa, gdy biodra także poruszają się w kierunku ataku. Ruch bioder można podzielić na prostoliniowy i obrotowy. W obu przypadkach biodra przenoszą ruch z z tułowia na kończyny oraz pozwalają na dodanie siły wynikającej z masy ciała do siły wynikającej z ruchu kończyny atakującej. Zarówno ruch obrotowy jak i prostoliniowy muszą być zgodne z kierunkiem uderzeni. Najwyższą skuteczność siły osiągnąć można wtedy, gdy cała energia ruchu zapoczątkowana przez ruch bioder skoncentrowana zostaje na niewielkiej powierzchni uderzeniowej ręki lub stopy.

Szybkość

 Masa ciala ma wpływ na siłę ciosu, ale znacznie większy wpływ wywiera szybkośćMówiąc o słabym lub moznym kopnięciu mamy na myśli szybkość ruchu. Mocne kopnięcie jest wykonywane z dużą szybkością, a słabe z małą. Istnieje wiele sposobów zwiększenia szybkości. Jednym z nich jest właściwe przesunięcie środka ciężkości ciała, co zawsze związane jest z niestabilną postawą ciała. Innym sposobem jest zwiększenie dystansuod celu i przez to wydłużenie odległości, na jakiej będzie działać przyspieszenie.Kolejnym czynnikiem mającym wpływ na szybkość jest gibkość i zwinność, która decyduje o ruchliwości ciała i łatwości wykonywania technik w trakcie obrony i ataku.

Nerwy

  System nerwowy steruje czynnościami mięśni. Każdy bodziec odbieran przez receptory przekazywany jest do całego systemu nerwowego. Poszczególne nerwy pobudzają do pracy odpowiednie grupy mięśniowe. Siła zostanie rozwinięta tylko wtedy gdy wszystkie grupy mięśni kierowane przez system nerwowy pracują w sposób skoordynowany. Jest to możliwe dzięki wysokiemu poziomowi koncentracji uwagi skierowanej na wykonanie każdego ruchu. Tylko w ten sposób możliwe jest zaktywizowanie kreślonych grup mięsni i skoordynowanie ich działania. Dzięki koncentracji uwagi oraz wyobrażaniu sobie konkretnych ruchów można doprowadzić do powstania nowych połączeń nerwowych i do udrożnienia starych.

Oddychanie

W każdej dyscyplinie sportu oddycha się w ten sposób, że wydycha się powietrze, gdy tułów pochyla się lub skręca. Natomiast wdech następuje w momencie wyprostu ciała. W taekwondo wydech ma miejsce w chwili wykonania uderzenia. W momencie trafienia oddech zostaje zatrzymany, co umożliwia nadanie uderzeniu maksymalnej siły, wydech wówczas jest niewskazany, gdyż powoduje rozluźnienie mięśni i powoduje niestabilność całego ciała. Odpowiedni rytm oddychania ma ogromne znaczenie w trakcie treningu i walki. Załamanie rytmu oddechowego powoduję zaburzenia w regularności ruchu oraz niedotlenienie mięśni co z kolej prowadzi do zmęczenia, zwiększa się wydzielenie mleczanów co powoduje obniżenie kurczliwości mięśni. Okrzyk w czasie walki - kihap wydawany w trakcie wydechu przy trafieniu pomaga wytłoczyć powietrze z klatki piersiowej. Ułatwia też osiągnięcie odpowiedniego stanu koncentracji uwagi i nastawienia psychicznego oraz może wywołać strach u przeciwnika. Gdy okrzyk zaczyna się zbyt wcześnie , jeszcze przed trafieniem w cel, to nie można wtedy rozwinąć maksymalnej siły. Żaden atak i żadna obrona nie są skuteczne bez odpowiedniego nastawienia psychicznego, koncentracji uwagi i kontroli oddechu. Długi i odpowiednio prowadzony trening umożliwia stałe zwiększenie siły ciosu nawet pomimo braku przyrostu w sile mięśniowej.

Napinanie i rozluźnianie mięśni

Ostatnim bardzo ważnym czynnikiem jest umiejętność odpowiedniego rozluźniania i napinania mięśni. W trakcie każdego ruchu jedne mięśnie powodują ten ruch ( mięśnie synergistyczne ) a inne ( mięśnie antagonistyczne ) rozluźniają się, aby mu nie przeciwdziałać. Napinanie mięśni antagonistycznych powoduje, że ruch jest znacznie wolniejszy i mniej skoordynowany. Powoduje to utratę siły i szybkości i duże straty energetyczne. W trakcie walki mięśnie powinny być rozluźnione gdyż tylko w tym stanie możliwe jest wykonanie szybkiego i niesygnalizowanego ataku. Dopiero w ostatnim momencie, w chwili kontaktu z ciałem przeciwnika, następuje spięcie mięśni i skoncentrowanie siły uderzenia, po czym mięśnie powinny być ponownie rozluźnione.